เป็นอีกวันหนึ่งซึ่งแม่รู้สึกผิด

แล้วมันก็ติดอยู่ในหัวใจ ทั้งดวงนี้ และดวงน้อย ๆของหนู

ถึงแม่ได้ บอก "ขอโทษ"กับหนูแล้ว

แต่ยังคงเหมือนว่า ความรู้สึกผิดนั้นมันยังไม่จาง

แม่อยากบันทึกไว้เตือนความทรงจำ

ว่าแม่ได้ทำอะไรลงไป

วันนี้เราเข้ากรุงเทพฯกัน ..ทั้งเหนื่อยและเพลีย

ขากลับ แวะทำธุระที่ Big C ชลบุรี นิดหน่อย

เปียโนบอกแม่ว่า "ปวดฉี่มาก"

แม่ก็พาไป

แม่ให้เปียโนนั่งยอง ๆ บนฝารอง

คงจะปวดมากจริงๆ ฉี่กระจายเต็มพื้น

เต็มฝารอง รวมทั้งขาแม่ด้วย

แม่ดุ..แม่บ่น แม่ต่อว่าหนู

หลังจากแม่เช็ดทำความสะอาดเรียบร้อย

เปียโนก็ยืนมองหน้าแม่ ด้วยสีหน้าและแววตาที่...

ที่แม่เองก็บอกไม่ถูก เหมือนหนูสำนึกผิด

หรือเหมือนหนูเสียใจ หรือเหมือนว่า หนูกำลังต่อว่าแม่

หรือกำลังงงกับแม่ ว่า "ทำไม"

แล้วก็ถามแม่ว่า

"คุณแม่รักหนูมั้ย"

พอหนูพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงนั้น แม่รู้ทันทีเลยว่า หนูเสียใจจริง ๆ

ไม่ได้แกล้งพูดเหมือนหลาย ๆ ครั้งที่ ซน

ก้อนแข็ง ๆ ขึ้นมาจุกที่คอแม่

ร้องไห้..เปล่า แม่ยังไม่ได้ร้องหรอก แค่จุก ๆ

ถ้าแม่ร้องเปียโนต้องปล่อยโฮแน่ ๆ

"รักสิคะ"

"หนูขอโทษจริง ๆ นะคะ หนูฉี่เบา ๆ ไม่เป็น ก็จิ๊หนูอ่ะ"

หนูเว้นระยะ พยายามหาคำมาอธิบาย

"จิ๊หนูมันซุ่มซ่าม"

....

โธ่ ลูกจ๋า ... แม่ดึงหนูมากอด เรากอดกันอยู่พักนึง

ในห้องน้ำนั่นแหละ

"แม่ขอโทษค่ะ ต่อไปแม่จะไม่ดุหนูแบบนี้อีกแล้ว..สัญญาจ้ะ"

แม่รู้สึกว่า เหมือนแม่เหนื่อย แล้วแม่ก็ลงที่หนูยังไงไม่รู้

แม่ลืมนึกไปว่า

แค่อั้นได้ก็บุญเท่าไหร่แล้ว..นี่แม่จะให้หนูควบคุมทิศทางด้วย

จะอะไรกันนักกันหนากะเด็ก 4 ขวบ เองเนอะ

 

 

 

 

ขอโทษอีกครั้งจ้ะ

"แม่"

 

ปล.เรื่องเล่าระหว่างทาง ยังคงมีอีก ไว้พรุ่งนี้แม่จะเล่าให้ฟังค่ะว่าเราไปทำอะไรกันมามั่ง